10 listopada, 2026
Szukaj
Close this search box.

"Każdy rząd pozbawiony krytyki jest skazany na popełnianie błędów"

Paktu migracyjnego w obecnym kształcie nie chcą, nawet jego autorzy

Maciej Małek
Maciej Małek

Nowy Świat 24 | Redakcja

Już milcząca reakcja Parlamentu Europejskiego po przegłosowaniu paktu stanowiła widome świadectwo rozczarowania wśród polityków, a także licznych kontrowersji i pytań, wśród organizacji pozarządowych, stowarzyszeń i pojedynczych obywateli. Nawet Amnesty International głosem szefowej brukselskiego biura, wprost krytykuje przegłosowany w środę 8 maja zestaw rozwiązań migracyjno-azylowych.

Jeśli zważyć, że prace trwały od roku 2016, najłagodniejsze z określeń podsumowujące ten proces, to stwierdzenie, że „góra urodziła mysz”. Żadne z kluczowych założeń sformułowanych jeszcze w roku 2020, a mianowicie wprowadzenie systemu relokacji wraz z „polityką powrotową” nie uzyskało akceptacji. Dość wskazać rozkład głosów; 301- za i 272 – przeciw, przy 46 wstrzymujących.

Odmowa przyjęcia jednego imigranta ma kosztować 20 tys. euro?

Nikt nie traktuje poważnie zapewnień, że relokacja nie będzie obligatoryjna, zwłaszcza że „wykupne” przeczy takiej tezie, niezależnie od kwot, choć 20 tysięcy euro od każdej odmowy, wydaje się kwotą znaczącą, co zresztą jedynie Polska i Węgry miały odwagę wprost oprotestować.

Odniosła się do tego szeroko Jolanta Szymańska z PISM podczas zakończonego niedawno w Katowicach Europejskiego Kongresu Gospodarczego. Eurodeputowana PiS Jadwiga Wiśniewska nazwał ten pakt „legalizacją działań o charakterze przestępczym”. Nie przeszkodziło to z kolei przedstawicielom krajów południa Europy; Cypru, Grecji, Hiszpanii, Malty i Włoch (szczególnie odczuwających presję migracyjną), nazwać pakt „pozbawionym ambicji”, podczas gdy organizacje humanitarne i pomocowe wskazują z kolei, że pakt utrudni ratowanie życia w sytuacjach skrajnych.

Koniec z zasadą jednomyślności wobec relokacji imigrantów

Kontrowersje budzi sposób zaplanowanego na wtorek 14 maja głosowania, gdyż w konkluzjach Rady zapisanych jeszcze w 2016 roku, kwestia relokacji wymagała jednomyślności. Tymczasem odstąpiono od tej zasady w toku dalszych prac nad projektem. W tym momencie fakt czy większość ma charakter zwykły, czy kwalifikowany zdaje się mieć znaczenie drugorzędne, co pokazało ubiegłoroczne głosowanie nad stanowiskiem Rady.

Czy Polska i Węgry będą osamotnione? Szereg krajów zgłasza rozmaite zastrzeżenia, by na koniec ulegać naciskom owej większości. Dotyczy to także wymienionych pięciu państw południa Europy. W tym kontekście warto przytoczyć opinię dyrektor polskiego oddziału organizacji „lekarze bez granic”, która podobnie jak Jolanta Szymańska z PISM wyraziła pogląd, że nawet w razie jego uchwalenia, pakt nie zadziała w praktyce.

Jeżeli najbliższe wybory do Parlamentu Europejskiego zmienią układ sil politycznych, decyzje o implementacji lub odrzuceniu paktu przez parlamenty narodowe mogą opóźnić, lub uniemożliwić wejście paktu w życie, począwszy od roku 2026. Profesor Maciej Duszczyk, który w Uniwersytecie Warszawskim zajmował się problemem migracji z pozycji badacza, jako aktualnie odpowiedzialny za ten obszar w MSWiA, wprost stwierdza, że problem dzieli Unię Europejską, co w jego ocenie wyklucza konsensus wokół kwestii relokacji. „Jako badacz migracji uważam, że jego nie da się odpowiedzialnie i realistycznie implementować. Nie wyobrażam sobie, w jaki sposób to miałoby być zrobione”.

To samo źródło potwierdziło nasze przypuszczenie, że z przyczyn technicznych nie da się wdrożyć konkretnych założonych w pakcie rozwiązań. Wystarczy odnieść to do sytuacji na granicy białorusko-polskiej, gdzie w wyniku agresywnych działań reżimu Łukaszenki, przeprowadzenie weryfikacji w formie screeningu zapisanej w pakcie, nie jest i nie będzie możliwe.

Czy pakt czeka „śmierć naturalna”?

Sytuacja przypomina nieco stan, z jakim mieliśmy do czynienia w roku 2015. Wówczas to państwa przegłosowane nie wprowadzały uchwalonych decyzji w życiu, To z kolei sprawiło, że nawet zdeklarowani zwolennicy ówczesnych ustaleń, powołując się na fakt, że przegłosowani nie realizują planu, również odstąpili od jego realizacji. Sprawa umarła więc „śmiercią naturalną”.
Przeczytaj także:

Perspektywa 9 czerwca i niepewność co do wyników europejskiego głosowania sprawiają już dzisiaj, że dotychczasowa pozycja europejskiej partii ludowej wydaje się zachwiana. Zapewnienia o braku polskiej zgody na relokację czy kwoty „wykupnego” formułowane przez Donalda Tuska, jedynie potwierdzają kurs na wyciszanie kontrowersji i narastającego sprzeciwu europejskich społeczeństw, wobec decyzji podejmowanych ponad naszymi głowami. Spektakularnym tego przejawem był marsz, którego byliśmy świadkami 10 maja w Warszawie.

Przeczytaj także:

NAJNOWSZE: